Ιστορία

 

Πάνω από τετρακόσια χρόνια στέκει αγέρωχο κρατώντας στη μνήμη το παλιό του όνομα ΣΚΟΥΤΕΡΝΑ. Το 1928 μετονομάστηκε σε κοινότητα Ελατούσας και το 1929 παίρνει το σημερινό του όνομα Ελατοχώρι από 2 έλατα στη θέση ποτάμι αλλά και σε όλο το δάσος. Από τα χωριά του κάμπου συνέρρεε πλήθος κόσμου για την κατεργασία των σκουτιών.

 

Την εποχή της Τουρκοκρατίας επεξεργαζόταν ότι είχε σχέση με το μαλλί και το εμπορεύονταν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. Τα πολλά τρεχούμενα νερά δημιουργούσαν νεροτριβές(ντριστέλες)και μπατάνια στα οποία γινόταν η κατεργασία των μάλλινων υφαντών που κατά την τουρκική γλώσσα λεγόταν σκουτιά έτσι προέκυψε το όνομα. Το 1779 εγκαινιάσθηκε ο λαμπρός ναός του Αγ.Νικολάου ο οποίος έχει δεσπόζουσα θέση στο κέντρο του παλιού Ελατοχωρίου, μετά την απελευθέρωση διέθετε «Δημοτικήν σχολήν» που στεγαζόταν σε κτήριο απέναντι από την εκκλησία. Το δάσος διαχειρίζεται ο Αναγκαστικός Δασικός Συνεταιρισμός υπό την επίβλεψη της Διεύθυνσης Δασών Πιερίας όπου μετά την αγορά από τον Τούρκο ιδιοκτήτη αναγκαστικά μετέχουν όλοι οι μεριδιούχοι του κτήματος που στην ουσία δεν είναι άλλοι από τους κατοίκους του χωριού.

Το χωριό γνώρισε ιδιαίτερη άνθηση μετά το 1930, εκτός από τις συνηθισμένες καλλιέργειες(γεωργία, κτηνοτροφία) αναπτύχθηκε η υλοτομία, στήθηκε εργαστήριο, το περίφημο ΠΡΙΟΝΙ στο ρέμα Αλογόπορος για την κατεργασία του ξύλου και δημιουργήθηκε μεταλλείο για την εξόρυξη κάρβουνου στη θέση Νερόγαβρα. Τότε κατασκευάστηκε διώροφο σχολείο στην πλατεία του οικισμού (χοροστάσι). Στις 27 Ιανουαρίου του 1944 η περιοχή Παληοπαναγιά έγινε τόπος μαρτυρίας των Ελατοχωριτών, κάθε χρόνο στο Ηρώον τελείται επιμνημόσυνο δέηση με ιδιαίτερες τιμές( 32 νεκροί και 25 τραυματίες, κυρίως γυναικόπαιδα)

Το Ελατοχώρι με προεδρικό διάταγμα (111/2009) χαρακτηρίστηκε ως μαρτυρικό χωριό. Οι Γερμανοί έκαψαν το διώροφο σχολείο και όλες τις κατοικίες του παλιού οικισμού, μόνο η εκκλησία του Αγ.Νικολάου δεν κάηκε χάριν του παπα-Νικόλα όπου έπεισε τον διοικητή Λόχνερ να μην καταστραφεί. Οι κάτοικοι έζησαν την κατοχή και τον εμφύλιο με πολλές απώλειες και θρήνους αλλά κατάφεραν να επουλώσουν τις πληγές τους. Το 1951 το Ελατοχώρι μεταφέρθηκε στην τωρινή του θέση. Από το 1959 -1961 δέχθηκε τους πρώτους τουρίστες (παραθεριστές λεγόταν τότε) όμως δεν ευόδωσε λόγω έλλειψης υποδομών. Τα επόμενα χρόνια άλλοι κάτοικοι μετανάστευσαν είτε στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό και άλλοι ασχολήθηκαν με την καπνοπαραγωγή έως και σήμερα. Τα τελευταία δέκα χρόνια εξελίσσεται σε ένα από τα καλύτερα ορεινά θέρετρα της Ελλάδας.